Najwcześniejsze znane próby znalezienia i dostarczenia czystej wody zostały odnotowane około 2000 p.n.e.. Wczesne pisma pisane w sanskrytcie przedstawiały w skrócie metody oczyszczania wody. Metody te obejmowały gotowania albo umieszczania gorących metalowych przedmiotów w wodzie przed jej wypiciem. Spożywano także wodę przelewaną przez piasek i węgiel drzewny, tworząc prymitywne filtry (Baker & Taras, 1981). Pisma te sugerują, że głównym motywem oczyszczania wody było polepszenie jej smaku. Przyjmowano, że dobra która dobrze smakuje jest też czysta. Nie widziano związku między zanieczyszczeniem wody, a zwiększonym natężeniem występowania chorób, ponieważ nie posiadano wiedzy ani umiejętności niezbędnych aby rozpoznać szkodliwe organizmy i substancje znajdujące się w wodzie.

Wieki później, Hipokrates, słynny ojciec medycyny, zaczął przeprowadzać własne eksperymenty w dziedzinie oczyszczania wody. Stworzył teorię temperamentów, wyróżniając w organizmie cztery płyny (nazywane też “humorami”), czyli krew, żółć, śluz i czarną żółć. Ich ilość w organizmie, według Hipokratesa, wpływać miała na temperament człowieka, a zaburzenia równowagi płynów powodują choroby. W swojej teorii Hipokrates podkreślał moc leczniczą wody, np. gorączkującym pacjentom, polecał kąpiel w chłodnej wodzie. Taka kąpiel miała wyrównywać temperaturę i harmonię czterech humorów. Hipokrates zauważył również, że woda dostępna w greckich akweduktach był daleka od czystości. Jak wielu przed nim, Hipokrates również sądził, że dobry smak w wodzie gwarantuje jej czystość. Zaprojektował on więc własny prymitywny dystrybutor wody aby “oczyszczać” wodę używaną przez jego pacjentów. Znany później jako “rękaw Hipokratesa,” ten filtr wody był w efekcie prostą torbą z materiału, do której była wlewana przegotowana woda (Baker & Taras, 1981). Tkanina miała zatrzymywać wszelkie zanieczyszczenia psujące smak i zapach wody.